Breek het patriarchaat: over de sociale, racistische en patriarchale problemen van vrouwen in de gevangenis (Duitsland)

We publiceren hieronder een brief van onze anarchistische kameraad die sinds enkele maanden opgesloten zit in een gevangenis in Keulen, Duitsland. Ze wordt beschuldigd van het plegen van een bankoverval in Aken waarvoor zij momenteel wordt berecht. Zij schreef deze brief in het kader van 8 maart Internationale Dag van de Vrouwenstrijd.

Het is algemeen bekend dat de Duitse maatschappij bol staat van ongelijkheid. De hogere klassen zijn veilig en verzorgd, kennen geen existentiële zorgen en zijn ondanks de brede problemen in de wereld in staat hun kinderen een veelbelovende toekomst te bieden die voor de onderklasse onbereikbaar blijft. Terwijl een kleine minderheid in staat is zich te verrijken, wordt de meerderheid gedumpt op het absolute minimum met beroerd betaalde banen en wordt zij voortdurend gedreven naar zinloze consumptie, zodat het winstgerichte systeem kan blijven functioneren. Terwijl sommigen zonnen op hun extravagant dure jachten in de Middellandse Zee of over de wereld worden gevlogen in privé-jets, kunnen velen zich nooit een vakantie veroorloven, de huur of energierekening betalen of een nieuw gebit kopen. Terwijl de super-rijken belasting ontduiken door hun overvloedige rijkdom vast te zetten in off-shore belastingparadijzen of brievenbusbedrijven, ze zich nooit geconfronteerd zien met enige gerechtelijke procedures, zitten armen voor boetes of overtredingen maanden of jaren in de gevangenis – voor bedragen die de rijken dagelijks in een paar minuten verdienen.

De staat en de media bevorderen het idee dat ieder kind wordt geboren in een wereld vol gelijke kansen, maar elk kind weet dat de rijken en machtigen niet in de gevangenis belanden, omdat ze in staat zijn dure, goede advocaten te betalen. Wie een slechte advocaat of als gevolg van sociale of racistische redenen wordt gezien als ‘usual suspect’ en wordt gewoon slecht behandeld. Degenen die de Duitse taal niet machtig zijn of niet kunnen lezen of schrijven hebben vrijwel geen kans te worden verdedigd en zijn voortdurend afhankelijk van de hulp van anderen, die vaak niet beschikbaar is. De maatschappij heeft er allemaal maling aan. Zoals gewoonlijk wordt het beeld van de vijand gecreëerd rond het idee van de criminele vreemdeling, de Arabische en Noord-Afrikaanse terrorist en de gevaarlijke vluchteling die ofwel allemaal worden opgesloten of zo snel mogelijk worden gedeporteerd. Duitsland toont zich graag een land dat openstaat voor de wereld en dat vluchtelingen opneemt, maar dit is alleen het geval wanneer ze ofwel met succes zijn te integreren in het werksysteem zodat er van kan worden geprofiteerd, of wanneer ze zich laten etiketteren als slachtoffers. Wanneer ze echter naar Duitsland komen als gezin of in hun zogenaamde ‘bendes’, logischerwijs in de hoop op een ​​betere manier te overleven in een rijker land waar mensen meer hebben dan zij, dan worden ze niet alleen opgesloten of gedeporteerd, maar tot voorbeeld gesteld om xenofobe politiek te rechtvaardigen. Voor de staat is dit allemaal ter bescherming van de rijken en hun eigendom. Zij die deze notie van eigendom verwerpen zullen het hardst worden gestraft. De gevangenissen zijn gevuld met zogenaamde inbrekers, fraudeurs, rovers en dieven, niet met moordenaars en verkrachters zoals zo vaak wordt afgeschilderd. En natuurlijk is het aandeel van buitenlanders zeer hoog, niet omdat buitenlanders crimineler zijn dan Duitsers, maar omdat ze in het algemeen behoren tot de onderklassen. In een immigrantenland als Duitsland was dit altijd het geval en dit is hoe het zal blijven.

Er is een ander punt dat moet worden vermeld dat de eerder genoemde ongelijkheid en structurele onderdrukking misschien wel overtreft: patriarchaal geweld. En dat heeft een nog grotere invloed op de vrouwen in de gevangenis. Vrouwen vormen een klein percentage van de gevangenisbevolking. Als geheel en om deze reden worden hun behoeften nauwelijks overwogen. De gezondheid, medische en hygiëne-gerelateerde mogelijkheden zijn voor vrouwen in gevangenissen of faciliteiten schrikbarend slecht beschikbaar. Er zijn fundamenteel meer activiteiten, sportmogelijkheden en onderwijs- of trainingsmogelijkheden voor mannen dan voor vrouwen. De meeste vrouwen die rechtstreeks uit situaties van huiselijk of seksueel geweld komen, werden vaak door hun man of vader gedwongen tot stelen of winkeldiefstal, of zitten gevangen omdat ze zich hebben verdedigd tegen hun kwelgeest. Vrouwen die deelnemen aan criminele activiteiten worden door de staat en de samenleving op seksueel niveau aan de schandpaal genageld, vooral als de vrouwen rollen aannemen die mannen gewoonlijk vervullen. Afgezien daarvan blijft de staat zelfs nu zijn greep en de macht houden over de lichamen van vrouwen en houdt ze hen indien nodig strafrechtelijk verantwoordelijk als ze weigeren hun lichaam over te dragen aan het gezag. Voor vrouwen is niets echt veranderd sinds de middeleeuwen, alleen is de brandstapel simpelweg vervangen door de gevangenis.

Terwijl mannen in de gevangenis vaak door hun vrouwen worden bezocht, is het omgekeerde veel zeldzamer. Vaak zijn de mannen van de vrouwen in de gevangenis ook opgesloten of zelf op de vlucht, of zorgen ze niet voor hen. Daarnaast hebben bijna alle vrouwen in de gevangenis kinderen buiten en dus het probleem wie in staat is naar hen om te kijken. Vrouwen worden dus gedwongen vanuit in de gevangenis voor hun gezin te zorgen en hen bijeen te houden ondanks het feit dat het enorm moeilijk te organiseren is. In het beste geval hebben vrouwen nog contact met hun moeder. Tot slot worden in bijna alle culturen vrouwen in de gevangenis afgekeurd en geminacht, en des te meer als ze worden verdacht van geweld als daad van self-empowerment die de klassieke rol van vrouwen verwerpt. Op deze manier is te zien hoe patriarchale staatsstructuren en de wet samenwerken met de machtsdynamiek binnen de familie naar een volledige overheersing en onderdrukking van vrouwen.

Ondanks deze verpletterende realiteit blijven kleine initiatieven tot zelfbeschikking en zelforganisatie van vrouwen in de gevangenis bestaan, misschien is het zelfs zo dat de empathie sterker is dan bij mannen. In sommige situaties zullen de mensen elkaar soms helpen en solidair zijn met de zwakkeren, de minder bevoorrechten of de opstandigen. Elk voorbeeld van dergelijk gedrag en gebaren, hoe kleinschalig ook, is van vitaal belang voor elk individu in de gevangenis, maar ook een teken tegen de onderdrukking en de onderdrukkingsstructuren.

De strijd gaat door – totdat alle gevangenissen zijn vernietigd!
Voor de totale bevrijding van alle sociale, racistische en patriarchale machtsstructuren.
Kracht, woede en rebellie voor iedereen in de strijd!
Vrijheid voor allen!

Bron: indymedia

Advertisements